Home

Maandag ochtend kwart over 8 zit ik achter de laptop van Jacco (mede bewoner) te denken aan afgelopen vrijdag.

Voor ik met mijn verhaal verder zal gaan wil ik iedereen bedanken voor het lezen van mijn weblog en de leuke beichtjes, mailtjes en smsjes die ik eb gekregen.

Elke dag dat ik hier ben is mijn laatste zatedag, zondag en vandaag maandag in zuid afrika en ben ik me al aan het voorbereiden voor mijn terugreis.

Elke ochtend ben ik hier zeven uur wakker ook in het weekend. Ik ben er ook helemaal aan gewend en uitslapen lukt mij hier niet.

16-6

Vandaag de laaste dag van het streetsoccer toernooi. Ik heb als opdracht gekregen van de organisatie om een Nederlands elftal bij elkaar te krijgen va ongeveer 8 man, want dan heb je wissels.

Tijdens het EK wedstrijd heb ik de jongens bij elkaar gesprokkeld om mee te spelen tegen een team uit de township. Om tien uur waren de jongens op de afgesproken plek, waar ik ze dankbaar voor ben.

Vandaag is het 22 juni alweer en dan te bedenken dat op 27 juni de laatste werkdag is als vrijwilliger in zuid afrika. Nu ik hier ben sta ik niet altijd stil bij de dingen die ik doe en wat ik zie. Op 5 juni vertrok ik voor 2 maanden wat heel lang leek, maar het zit er alweer bijna op.

Ik heb het naar mijn zin hier en de mensen zijn vriendelijk. Zowel in de township als de mensen van het project.

Even terug op de dingen die ik hier doe:

Elke dag geven we les aan 8 leerlingen. Nu hoor ik je al denken: maar 8!! Hun leeftijd is van 5 tot negen en met z'n achten kunnen z het al aardig bont maken. Niet dat dt altijd zo is, maar al hebben ze hun dag niet kunnen dan kunnen ze aardig dwars zijn.

De tweede dagin Helenvale Hebben we een stoffig, stinkend, met troep bezaaide klaslokaal omgetierd tot een lokaal die je bijna ka gebruiken. Er moet nog wel een hoop gebeuren,maar we zijn bezig. Dit word een klas lokaal voor de kleuters. Het moet een likje verf krijen, de ruiten moeten worden ingezet. De klas aankleden met leke dingen. We zijn dus lekker bezig!

Ook hebben we met de kinderen een wandeling door de township gedaan. Wezijn langs de huizen van de kideren gelopen. Alleen als witte zou ik niet doen. Jij loopt daar voor hun met grote euro ekens op je hoofd. Ook het meenemen van rugtassen werd afgeraden. Dit vergroot de kans op beroving. Er zou wel iets waardevols in die tas knnen zitten.Zo lang ik de regels naleef die mij zijn gegeven door de vrijwilligers uit de communitie is er niks aan de hand. Ga ik andere dingen doen, dan zou het problemen kunnen geve.

PE is totaal anders dan Durban ook al ligt het beide in Zuid Afrika.Het is hier frisser dat komt door de zee. Bij Durban zaten wij meer land inwaards. Niet dat ik tijd heb om te zonnen (behale in het weekend), maar toch.

Als we worden opgehaald bij onze back packers lodge in PE door Marieke. Merk je al meteen dat het totaal anders is dan Agape. Ik vind het wel lekker. We krijgen die dag ook de andere vrijwilligers te zien. Ook krijg ik beschikking over een volks wagen Citi. In Nederland zie je hem bijna niet mee rijden, maar hier is het een gewillig autootje en rijden ze hier overal. Na het nodige informatie en regelwerk valt de avond. De volgende morgen gaan we naar de township Helenvale.

Het heeft even mogen duren, maar er is weer een hoop gebeurt.

29-5-08 bijvoorbeeld:

Het was de afscheid avond van de vrijwilligers op Agape. We hadden een talenten show georganiseerd voor de kinderen op Agape. Dus in de mddag cola, fanta, chips, muffins inslaan, want met lege handen kan je niet komen. Ook de balonnen mochten niet onbreken. Er moest iemand presenteren die avond. Deze taak kreeg ik toegewezen. Het was een leuke avond en vooral het kijken naar de kleine deelnemers was erg leuk. Het leukste is altijd na de show ,wanneer de balonnen kapot mogen.Dus met z'n alle stormloop op de balonnen en kallûh!!

Vrijdagmiddag zijn we nog terug gegaan naar Agape om te lunchen met de aunties, warna we afsched namen van Agape. Ik zelf deed het op z'n Hollands dus een beetje afstandelijk. Ik weet niet. Ik heb het niet zo met datoverdreven afscheid nemen. Wel de stevige aunties heb ik een knuffel!

31-05-08

Thuis hoeven jullie je geen zorgen te maken, maar er gebeurt hier wel het één enander. Nu helemaal. De mensen van zuid Afrika die leven in township pikken het niet meer. Ze zijn het zat de mensen uit buurlanden naar zuid afrika komen om hier te wonen en te werken. In hun eigen land is geen werk. Dus ze pikken hun banen af en hun vrouwen zeggen ze. De mensen worden in brand gezet, beschoten, in elkaar geslapen, beroofd, verkracht en ga maar door. De kranten laten erge foto’s zien van mensen en de politie staat machteloos. Gelukkig heb ik er tot nu toe weinig van mee gekregen maar hoor de verhalen ook. Het is ook in net buiten Durban maar niet zo erg. (schijnt)

Half 6 op, want om half 7 worden we opgehaald om naar Agape te gaan. Kwart voor zeven nog geen Slo die ons ophaalt voor Agape. Misschien is hij ons vergeten en dat zou me ook niks verbazen. Uiteindelijk zeven uur haalt hij ons op en scheuren naar Agape waar de leerlingen al staan te wachten om in de bus te stappen. In de bus mogen officieel 22 mensen vervoerd worden en niemand mag staan. Volgens mij gingen we wel met zon 30 personen in het Sprinterbusje. Acht personen stonden en het busje was lekker knus zo op de vroege ochtend. De muziek ging op volume 50, zodat je mocht schreeuwen met je buurman. De leerlingen stapte bij school uit en ik ook, want een dagje op school rondkijken is erg interessant. Ik werd raar aangekeken en ik dacht dat ik vergeten was mijn drie haren te scheren die op mijn kin groeien. Fout, het viel me op dat ik de enige blanke was. Eerst melden bij de directeur voor toestemming.

Wat leuk dat je even de tijd neemt om even mijn belevenissen te kunnen lezen.

Ten eerste vind ik het erg leuk om te horen dat de Bleijsen dag is geslaagd!

Dat was dat en nu over naar de gebeurtenissen.

Wat gaat een week toch hier snel voorbij. Je ziet van alles en voor je het weet denk je er niet meer aan omdat je iets anders mee maakt.

Ik schrijf hier een paar opmerkelijke gebeurtenissen.

De dagen bij Agape zijn druk en lang. De kleintjes testen ons nog steeds uit, maar af en toe even ingrijpen helpt.
Wel heb ik weer opmerkelijke dingen meegemaakt op Agape:

14-5-08

Ben ik weer!!!

Schone kleren aan. Mijn 1 cm haar strak naar achter, mijn wenkbrauwen recht en gaan naar Agape. Bij het openen van het hek word ik onder de voet gelopen door 12 van die kleine ertjes en alles is vies en door de war. Niks voor niks al die moeite voor de spiegel.

We gaan naar met de kleintjes naar de animal farm. Yeeeee!!!! Met z’n alle een busje in en gaan! Kippen, varkens, geiten, koeien, ezels, ze zijn allemaal aanwezig. Erg leuk en gelukkig is een van de moeders mee van Agape die Zulu kan spreken om de kinderen af en toe bij elkaar te houden anders was het waarschijnlijke een ramp geweest. Na 1,5 uur terug naar Agape en in die terug reis ontpopt Umbali zich als een kleine Whitney Houston van 7 jaar. Een geslaagde dag.

Dag Rakkertjes!!!!

Jullie hebben niet te klagen. 28 graden in Nederland is niet mis. Ik heb ook niks te klagen, want de zon schijnt hier heerlijk. Dagelijks heb ik nog moeite om op tijd uit bed te komen. De dames zijn wel wat eerder wakker en hebben dan al de tafel gedekt. Het enige wat ik moet doen is aanschuiven. Heerlijk! Nou niet meteen denken die Bleijs doet niks!! Nee, ik droog af en ruim af. Ook erg nobel.

De eerste week gaat voorbij. Je ziet veel nieuwe dingen en ondertussen ben ik wel gewend aan de nieuwe vrijwilligers. We zijn een leuke groep en maken wel wat lol. Ook het project gaat nu ook meer duidelijkheid krijgen.

Pff wat een reis!!

De reis begon voorspoedig. Vliegen naar Londen en daar met de bus naar terminal 3. Hier begon de ellende even.
Bij inchecken zaten Lieke en ik niet bij elkaar en dus ging ik even verhaal houden. Zo werden we weggemoffeld achterin het vliegtuig. Vind ik niet erg zo ben ik dicht bij de w.c. voor eventeule maag kuren.

Het was erg heet in het vliegtuig en het vertrok maar niet. Was er iemand onwel geworden. Drie kwartier vertragin. Ik hoor je al denken kletsende oksels en natte bilnaten. Kregen we kip met couscous in het vliegtuig. Mijn maag draaide spontaan en bsloot te gaan slapen. Lieke nam de happen wat niet slim was. Snelsprinten naar de wc was geboren als een nieuwe sprot Ja, ja wie naar zuid afrika wil met er iets voor over hebben.

Wat een indrukken op zo'n eerste dag. Iedereen rijd links en ook al wist ik dat blijft het raar.

Een zwerver midden op een druk kruispunt die daar een halve Rand ziet liggen, maar niemand kijkt er van op en rijden er omheen.

Het huisje is lekker en alle voorzieningen zijn aanwezig. Alleen moet je met een tang de water open draaien. Lekker even eten en slapen. Om half 7 is het hier pik donker met een strakke sterrenhemel en op de achtergrond word je getrakteerd op een muziekaal orkest van krekels en een verdwaalde aap.

Om half 8 werd ik bruut uit mijn schoonheids slaap gewekt. Opstaan we gaan zo naar het weeshuis. Dus als een echte vroege vogel kwam ik kreunend en steunend mijn bed uit. Was het om halg negen s ochtends al 23 graden!!